CONTEXTO HISTÓRICO Y SOCIOCULTURAL: EL AUTOR Y SU ÉPOCA

RESPUESTA BREVE:

El texto objeto de nuestro comentario pertenece a un fragmento de Hamlet, príncipe de Dinamarca (1605) del poeta y dramaturgo británico William Shakespeare (1564-1616), máximo representante del teatro isabelino, que incluye las obras dramáticas escrituras en Inglaterra durante los reinados de Isabel I (1559-1603), aunque también se extendió a los reinados de Jacobo I  (1603-1625) y de Carlos I (1625-1649) .

El florecimiento del teatro en Inglaterra  (con Shakespeare, Thomas Kyd, Ben Johnson o Cristopher Marlowe) se inicia en la época de Isabel II, en el tránsito del Renacimiento al Barroco (período literario caracterizado por el sentimiento de crisis, la conciencia agobiada del paso del tiempo y el gusto por el contraste, que tendrá su reflejo en la mezcla del trágico y el cómico ).

........................................................................................................................................  

                                                                                  

Pouco se sabe con certeza da vida do poeta e dramaturgo británico William Shakespeare (1564-1616). Crese que nace en 1564 en Stratford-upon-Avon (Reino Unido). Fillo dun comerciante local, casou ós dezaoito anos con Anne Hathaway (oito anos maior que el), coa que tivo tres fillos. Cara a 1590 asentouse coa súa familia en Londres, onde alcanzou renome como actor, dramaturgo e empresario da súa propia compañía, que se instalou no soado teatro The Globe. En 1611, tras a estrea da Tempestade, a súa última obra, retirouse á súa cidade natal, onde morreu o 23 de abril de 1616.
.

                 

2) A SÚA ÉPOCA: TEATRO ISABELINO INGLÉS NO BARROCO.

William Shakespeare é o máximo representante  do teatro isabelino,que inclúe as obras dramáticas escritas en Inglaterra durante os reinados de Isabel II (1559-1603), aínda que tamén se estendeu aos reinados de Jacobo  (1603-1625) e de Carlos I (1625-1649). 

O florecemento do teatro en Inglaterra, prodúcese durante o reinado de Isabel I no tránsito do Renacemento ó Barroco (movemento caracterizado polo sentimento de crise, a conciencia angustiada do paso do tempo e o gusto polo contraste, que terá o seu reflexo na mestura do tráxico e o cómico característica das tradicións inglesa e española.

Este auxe do teatro debeuse fundamentalmente ó gran potencial económico do país, á protección que a corte e a nobreza proporcionou ás compañías teatrais (a monarquía absoluta protéxeos e converten o teatro en vehículo de propaganda ou control ideolóxico), o que axudou á profesionalización das compañías e á construción de locais específicos para a representación.

Como consecuencia destes feitos xorde o chamado teatro isabelino; é un ciclo que se estende desde 1580 a 1642, cando os puritanos do Parlamento inglés dispuxeron o peche dos teatros.


As principais características do teatro deste período son as seguintes:

• Os teatros eran construcións circulares (como The Swan) ou hexagonales (como The Globe) cun patio central onde se levantaba un escenario cadrado , con dous ou tres pisos de galería.// O teatro popular inglés comezou a representarse en escenarios improvisados, como os patios de pousadas, aos que acudía un público variado. Pero ao iniciarse o ciclo isabelino xa existían lugares expresamente construídos para as representacións teatrais. Os máis importantes edificáronse nas proximidades de Londres, xa que dentro da cidade o teatro estaba prohibido. Especialmente destacados foron The Swan, de forma circular, e The Globe, de forma hexagonal. Estas formas permitían que a maior parte do público distribuísese no patio central do edificio, ao aire libre, en torno do escenario que ocupaba parcialmente o que hoxe sería o patio de butacas. As representacións facíanse só nas tempadas de clima benigno.

                              

• O público que asiste aos teatros era ruidoso e pertencente a todos os estamentos sociais, pero dominaba o elemento popular (artesáns, comerciantes, mariñeiros, soldados...) que reclamaba do movemento e as emocións fortes e a estas esixencias entregáronse sen resistencia todos os dramaturgos.. 
• A súa raíz fundamental é popular, por iso é un teatro ó marxe das regras clásicas (variedade de tempos e lugares; non se respecta a unidade de acción ; non se separan os xéneros, mesturándose comedia con traxedia ; mestúranse os personaxes nobres cos plebeyos; nin sequera obsérvase a unidade de estilo).
• Escríbese en verso, o chamado "verso branco" (serie de versos longos sen rima final, case prosa)
• Os xéneros preferidos son: a comedia (novelesca, pastoril, fantástica, etc.); a traxedia orientada a suscitar a emoción, ao calafrío (imitaba o modelo de Séneca e a súa "traxedia de horror"); as traxicomedias e as de tema histórico (leste é un xénero moi característico do teatro isabelino pois existía un apaixonado interese polo pasado, a miúdo axitado e violento, de Inglaterra.).

Os autores máis significativos, excluíndo a William Shakespeare, son:

• Thomas Kyd (1557-1595) autor dunha Traxedia española (1592), considerada a primeira traxedia de vinganza, e dun primeiro Hamlet.
• Ben Jonson (1573-1637) que escribe un teatro máis realista e con intencionalidade moral. A súa obra máis importante é Volpone (1607) que é un retrato implacable da cobiza, a luxuria e a hipocrisía da sociedade da súa época.
• Christopher Marlowe (1564-1593), sen dúbida o primeiro gran autor do teatro inglés, de quen se pode dicir que o moderniza. É especialmente importante o tratamento que realiza do heroe: alguén que a pesar de ter enormes dificultades loita para conseguir o seu obxectivo: o saber ou o poder. Non obstante este heroe terminará de forma tráxica pois, para conseguir os seus obxectivos, ha transgredido todas as leis humanas e divinas. A súa obra máis famosa é A tráxica historia do doutor Fausto (1588) na que un home vende a súa alma ao diaño para conseguir poder e coñecemento. É unha obra de gran influencia na cultura occidental posterior e recreada por Goethe, durante o período romántico, Thomas Mann na novela do século XX e na música: un sinfonía de Franz Liszt, unha serie de cancións de Richard Wagner, etc. 

.