SHAKESPEARE E A SÚA PRODUCCIÓN LITERARIA

Poco se sabe con certeza de la vida del poeta y dramaturgo británico William Shakespeare (1564-1616). Se cree que nació en 1564 en Stratford-upon-Avon (Reino Unido). Hijo de un comerciante local, se casó a los dieciocho años con Anne Hathaway (ocho años mayor que él), con la que tuvo tres hijos. Sus inicios fueron humildes y en los más variados oficios. En 1590 se asentó con su familia en Londres, donde alcanzó renombre como actor, dramaturgo y empresario de su propia compañía, que se instaló en el sonado teatro The Globe. En 1611, tras el estreno de La Tempestad, su última obra, se retiró a su ciudad natal, donde murió el 23 de abril de 1616. Conocido en ocasiones como Él Bardo de Avon, Shakespeare eres considerado el escritor más importante en lengua inglesa y uno de los más célebres de la literatura universal.

Hamlet, príncipe de Dinamarca no se inscribe dentro de la producción lírica shakespereana (la cual consta de 150 sonetos) sino que pertenece a su producción dramática formada por 37 obras  divididas en dramas, comedias y tragedias. Sus dramas históricos ( Ricardo II, Ricardo III, Enrique IV, Enrique V, Enrique VI…) tratan sobre la decadencia de Inglaterra y lanas guerras civiles. Sus comedias  (El sueño de una noche de verano, El mercader de Venecia, La tempestad…) se caracterizan sobre todo por los enredos amorosos. Sus tragedias (grupo en el que se integra Hamlet, príncipe de Dinamarca además de obras como Otelo, Macbeth, El  rey Lear, Julio César, Antonio y Cleopatra, Romeo y Julieta…) indagan en las pasiones humanas y se caracterizan por la hondura y complejidad de los personajes.

........................................................................................................................................

A produción literaria de William Shakespeare está configurada pola súa obra lírica e dramática:

- Obra lírica: Consta de 150 sonetos afastados das convencións petrarquistas. Estes poemas , na súa maioría destinados a un home belo e novo, teñen como temas recurrentes a propia poesía e o amor, que se opón ó paso do tempo. 


- Obra dramática: As 37 obras dramáticas conservadas de Shakespeare pódense dividir en tres grandes grupos: 

1) Dramas históricos: Tratan sobre a decadencia de Inglaterra e as guerras civís do século XV: Ricardo II, Enrique IV, Enrique V, Enrique VI, Ricardo III.

2) Comedias. Nelas, predominan os enredos amorosos, e retoman motivos ou procedementos empregados por Plauto para crear comicidade: O soño dunha noite de verán, Conto de inverno, A tempestade. Constitúen un grupo separadamente as comedias sombrías, como O mercador de Venecia ou Medida por medida.

3) Traxedias. Indagan nas paixóns humanas e caracterízanse pola fondura e complexidade dos personaxes: Xulio César, Antonio e Cleopatra, Coriolano, Romeo e Xulieta, Hamlet, Otelo, Macbeth, O rei Lear. 


Estas 37 obras que conforman a produción dramática de Shakespeare constitúen ta lvez o legado máis impresionante das letras inglesas. A súa singularidade non se debe, con todo, ás formulacións e os esquemas con que construía as súas obras (para os que asumiu as directrices que impuxo o teatro isabelino) nin á orixinalidade das historias que abordaba, tomadas a maioría de obras anteriores. A súa grandeza hai que buscala en:

a) O seu estilo:  é asombrosamente rico o dominio da lingua inglesa .Permítelle abarcar con maestría desde a expresión máis exquisita e sublime ata o control da fala popular.

b) Tan potente riqueza estilística púxose ó servizo dunha aguda capacidade para impulsar os resortes da emoción, de maneira que o espectador non pode permanecer indiferente ante as palabras dos seus personaxes. 

c) Elevou ás súas criaturas á categoría de personaxes universais, ó encarnar as paixóns máis arrebatadoras (amor, celos, envexa, ambición...), pero sen sometelos ó corsé deshumanizador dos prototipos.

d) Particularmente valiosa é a súa concepción do personaxe cómico (clown) como contrapunto dos personaxes máis graves. Se  noutros autores este personaxe serve para poñer a nota cómica e aliviar a tensión das situacións dramáticas, en Shakespeare adquire outra dimensión: as súas intervencións, sen perder o ton irónico, alcanzan en ocasións auténtica fondura filosófica, de modo que o humor é con frecuencia máis amargo que burlesco e a tensión dramática non se alixeira, senón que se reforza. 

.